Minsan isang araw, tinipon ni Pik ang kanyang mga kauring insekto upang magpahinga at magpahangin,

“Mga kaibigan! Tara magpahangin tayo at magtipon sa silong ng puno!”

Agad namang sumama ang ilan sa kanya ng walang pagaalinlangan. Habang sila ay nakaupo, napansin ni Pik na kinakailangan nyang basagin ang katahimikan sa pamamamagitan ng isang hakbang kung kayat naisipan niyang sila’y aliwin ng kaunti. Tumayo siya at nagsuot ng isang sakot at nagpasimulang ibuka ang kanyang bibig na nagsasabi,

“Gusto nyo bang malaman kung bakit kayo kayo tinipon dito?” agad namang sumagot ang mga insekto na para bang sabik na sabik sa naghihintay nyang kasagutan.

“Opo kuya pik!bakit nga po ba?”.

Pumikit si Pik at huminga ng malalim. “Ang totoo nyan, may ilang bagay akong gustong itanong sa inyo, mga bagay na nakikita ko at naririnig ko sa mga tao…”

Lumaki ang mga mata ng mga kasamahan nya at kumislap sa narinig. Ang buong pag-aakala nila, sila ang hindi maintdihan ng tao at hindi ang tao ang kanilang pagtatakhan.

“Ano po ba ang mga ‘yon?” tanong ni Sab ng nakakunot ang noo. Lumakad si Pik na animo’y isang guro na nagtuturo sa kanyang mga mag-aaral.

“Ang bawat tao na pinalad, may pera, at may panahon ay nakakapasok sa eskwelahan upang mag-aral at magtapos tama ba? Wika nya.

“Opo..” Sagot ni Sab.

“Marami ang natututunan nila sa silid-aralan kung kaya’t sila ang itinuturing na pinakamatalinong nilalang ng Diyos dahil sa angkin nilang talino…” Naupo siya at kumuyakoy.

“Ngunit sa isang banda, sadyang may ilang bagay silang tinatawag na hindi ko mawari kung bakit o paano nangyari…” patuloy nya.

“Tulad na lamang ng Blackboard na kung tutuusin ay kulay itim subalit ang mga ito ay luntian gaya ng mga damo sa paligid nyo diba?.. Ni ang dulo ng lapis na kung tawagin ay Pencil lead ay hindi naman gawa sa tingga… hmm sadyang kaduda-duda di ba? hahaha!”

Napaisip si Sab at nanahimik ng ilang segundo. Matapos ang ilang minuto nagtaas siya ng kamay at nagsabing,

“Ah alam ko na po,hindi po kasi maganda sa paningin ung itim kaya pinalitan ng luntian.. O kaya naman po color-blinded yung gumawa nun! hihihi!”

Sabay ngisi ng insekto. Nagkibit balikat si Pik at nagbuntong hininga kaalinsabay ng isa pa niyang nasasaisip,

“Eh pagdating naman ng mga mag-aaral sa Canteen ay kumakain sila ng “Pula ng itlog” na kulay dilaw eh! hahahahah!”, gumugulong ang mga insekto sa tawanan.

“At Kuya Pik guto ko yin pong mayaman tung bakit “blawnout” ang tawag tapag walang tulyente eh hindi naman po “blawn” ang nakikita?” ani Louie, isang batang insekto na na mahilig mag i-pod, bulol at talsik laway.

“Danun din po atukal na pula tuya, tulay blawn den po! Hay wats hapenin’ yo!”

“Sa tingin ko ang brownout ay pag walang kuryente sa araw at blackout naman kung gabi na… Pero ano naman ang silbi ng depinisyong ito kung me mga taong nag la Last Supper sa umaga hindi ba?” sagot ni Pik.

“Opo nga po Kuya Pik” singit ni Sab. “Parang Black box na kulay orange lang po iyan!”

“HeHe”, Napatingin si Pik sa malayong banda at natanaw na humapon na ang manok na hudyat na parating na ang takip silim kaya naman nagdesisyon siyang imbitahan ng umuwi ang mga insekto.

“O nakita nyo ba ang manok na iyon? Humahapon na siya, ang ibig sabhn gumagabi na at oras na ng pahinga.”

Tumingin ang mga insekto at dahan-dahang tumayo sa kinauupuan.

“At isa pa nga pala…” pahabol ni Pik.

“Po?” sagot ng mga insekto.

“Alam nyo ba kung bakit “cock-a-doodle-doo” ang “tik-ti-laok” ng manok sa ibang bansa?” tugon ni Pik.

“Di na po namin alam sumasakit na po ulo at tyan namin eh!”

“Opo nga tuya uwian na tayu!”

“O siya mga bata lagi nyo lang tatandaan na tayong mga insekto ay iba sa mga tao, nalalaman natin ang dahilan ng bawat kilos natin, hindi tayo nakikiuso ng hindi nalalaman kung ano nga ang tama o mali o ni ang makisama sa mga bagay na inaakala nila ay tama. Sa aking palagay, masuwerte narin tayong mga insekto.Hanggang sa muli! Paalam!”

At nagtungo ang mga insekto sa kani-kanilang pamilya upang ilahad ang karanasang hindi nila malilimutan kasabayng paglubog ang araw. (Curtain closes while conffetti falls)

This got T.V endorsements, online registrations, Dog tag selling, Guest bands, and most likely in the center of conversations of those newly registered voters; including myself.

The “Ako Mismo” movement encourages us to make our own contributions to make our country move one step ahead from its current state. It emphasizes that the biggest problem of the Philippines is not poverty, anomalies or the lack of peace but us Filipinos who are “Carefree”.

There are rumors that says that this movement is just a building list and eventually sell the crowd to mail/web advertisers. Moreover, there are some who thinks that this movement will use your personal information (when registered) to access your privacy in doing their hidden acts such as stealing. This information I have heard came from one main question; Why can’t you access their full page if you are not registered resulting to direct hindrance to new viewers who really want to know their platform, mission whatsoever?

As I have watched their commercial, I ended up thinking-” Do all commercials on TV only tells us that we need this or that even if we really think that we can actually live without it?” After a few minutes, I guessed I am wrong. I laughed and thought that many food and water commercials are out there and brought me back to earth and realized that my body consists of 70% water and converts enough glucose to make me go to school. “Ako mismo” is a necessity. “Ako mismo” slaps us and tells us that our bad culture (anomaly, corruption etc) must be cut from its roots. Even if you regret registering to the movement and rather join to senseless websites, go on, it’s your freedom, if you really want to move, nothing could stop you and vice versa.

I have to say, this wakeup call made by the “Ako mismo” movement is really great and I congratulate them for doing or even producing such ways of encouragements. On the other hand, I am still having those blurry eyes looking of its main goal and HOW particularly will they be going to dissolve this crisis; even if it starts from little things, Filipinos nowadays need direct guidance of how we do things for the reason that, I believe, Filipinos, especially the youth, are living misguided by our elders who think that we are the hope of the future generation.